„Seksualna aktivnost je uslovljena velikom podnošljivošću opterećenja. Opterećenje koje zahteva seksualna aktivnost iznosi oko 6 MET-a (metabolički ekvivalent potrošnje kiseonika u miru i opterećenju). Klasifikacija srčanih bolesti na one sa niskim, srednjim i velikim rizikom omogućava da se seksualna aktivnost izvodi sa što manje rizika. Pacijenti sa malim rizikom mogu i treba da budu seksualno aktivni, oni sa srednjim rizikom treba da budu podvrgnuti testu opterećenja nakon čega se razvrstavaju na one sa niskim i one sa visokim rizikom. Visokorizični pacijenti zahtevaju ozbiljan, najčešće specijalistički tretman.

Pri odabiru medikamenata za lečenje insuficijencije (slabost- popuštanje srca), treba voditi računa o onima koji doprinose nastanku seksualnih disfunkcija, slično kao i kada kod srčane insuficijencije postoji prateća depresija… Savetovanje pacijenata i njihovih partnera od velikog je značaja, kako za uspešno održavanje seksualnog života, tako i za kvalitet života. Etička dužnost ordinirajućeg lekara jeste da o ovome vodi računa.“(Delovi iz knjige Klinička seksologija, autora prof dr Vasilija Topalova i prof dr Gorana Marušića u čijem stvaranju je učestvovao i prof dr Milan Ubavić).